Josevanrosmalen.nl

Met mijn voeten in het gras

 

 

Gisteravond fietste ik langs de rivier de IJssel. Het was een zwoele zomeravond; na de warme dag zochten veel mensen bij het water verkoeling. Op de grashelling naast de dijk zag ik groepjes jongeren, een enkel vrijend stelletje en ook een paar stevig doorstappende dames van rond de zestig. Ze leken te willen zeggen ‘wij zijn sportief’.  

Ondertussen moest ik mijn aandacht bij de weg houden. Er was een groep zeer snel rijdende fietsers, behept met het Tour de France-virus, voor wie ik helemaal rechts ging rijden. Even later kwamen er ineens twee motorrijders die mij inhaalden en veel sneller reden dan op die smalle weg is toegestaan. Ik voelde de luchtstroom toen ze passeerden. Even daarvoor had ik al een politiewagen met blauwe zwaailichten gezien.

De zon stond laag. Het uitzicht op het water rechts en de polder links was kleurrijk. Witte boten scheerden over het water. De hoogspanningskabels glinsterden in de lucht. Het gras met veel bloemen stond hoog en uitbundig. Een zomeravond in juli!

Zelf zou ik graag nog eens met mijn blote voeten in het hoge gras willen lopen. Met mijn spierziekte en mijn hoge orthopedische schoenen, moet dat tegenwoordig bij fantasie blijven, maar het verlangen naar direct contact met de aarde en de natuur blijft.

Als klein kind speelde ik graag met zand en met water. Ik werd wat je noemt ‘lekker vies’; mijn moeder kon me dan z