Josevanrosmalen.nl

De eendagsvlieg

 

Vlieg Willem was een eendagsvlieg, met precies vierentwintig uur te leven. Het was ochtend en Willem werd wakker, zo om een uur of acht. Was er nou iemand die ‘Willem wordt wakker’ riep, of was het een stemmetje in hemzelf? In ieder geval begon hij de slaap uit zijn ogen te wrijven, hij keek eens op de wekkerradio en zag dat hij nog een groot deel van de dag voor zich had. Dat vond hij een prettig idee, ook al had hij geen afspraken in zijn agenda staan, want die andere vliegen, die zag hij wel, maar die leiden zo hun eigen leven, dus hij hoefde vandaag eigenlijk niks. Toch wilde hij er wel even uitvliegen, bijvoorbeeld de tuin verkennen of het parkje iets verderop en misschien wel een jongedame plagen door op haar neus te gaan zitten, zodat ze met haar handen zou gaan wapperen of zou roepen, ‘ga weg enge vlieg’.

Als vlieg ben je ook vaak niet welkom, bedacht Willem, hoewel mijn achterneefje, de bromvlieg het nog lastiger heeft; die wordt overal met de nek aangekeken. Willem dacht, ik ben toch meer een stille vlieg, eigenlijk een beetje verlegen. Al mijmerend ging de klok verder, het was nu al twaalf uur geweest, zo halverwege de dag dus. Ik moet toch eigenlijk nodig wat gaan doen, ik heb ook het eeuwige leven niet, al heb ik nog de middag voor me. Zal ik de tuin doorvliegen, het park en de vijver opzoeken of een zaal invliegen waar net mensen aan het vergaderen zijn. Dat lijkt me ook wel wat, dan kan ik kijken of ze een punt van orde hebben en of ze wel naar elkaar luisteren. Dan ga ik op de hamer van de voorzitter zitten, dat is spannend, want  dan kom ik misschien voortijdig aan mijn einde. Nee dat wil ik ook weer niet. Willem dacht meer dan dat hij deed, hij vloog eigenlij